فرهنگ و تاريخ | سرگرمي | نيازمنديها | مذهبي | اقتصادي | خانواده و اجتماع | هنر | اخبار | ورزش | کامپيوتر | گردشگري | صنعت و دانشگاه | صفحه اصلي

معرفي آثار تاريخي ايران
معرفي آثار تاريخي جهان
جاذبه هاي گردشگري
شهرها و استانهاي ايران
افسانه ها و آثار تاريخي
عجائب هفتگانه جهان
موزه هاي ايران  و جهان
خريد بليط قطار و هواپيما
هتل ها و مهمانسراها
آژانس هاي مسافرتي
گالري عکسهاي گردشگري
گالري عکسهاي تاريخي
 
 

عنوان: جاذبه هاي گردشگري استان کردستان

نويسنده:

منبع اطلاعاتي:

عکس
 

 

گالري تصاوير

 

- - - - -

   
 
 

استان كردستان با مساحت 28 هزار كيلومتر مربع؛ در غرب ايران و از شمال به استان هاي آذربايجان غربي و زنجان، از جنوب به استان كرمانشاه، از شرق به استان هاي همدان و زنجان و از شرق به كشور عراق محدود است. اين استان داراي 9 شهرستان، 23 شهر، 26 بخش و 83 دهستان مي باشد. بانه، بيجار، سقز، سنندج، ديواندره، كامياران، قروه، مريوان و سروآباد از مهمترين شهرهاي استان کردستان هستند.

 

 مريوان :
مريوان‌ مركز شهرستاني‌ به‌ همين‌ نام‌ است‌ كه‌ از شمال‌ به‌ شهرستان‌ سقز، از شرق‌ و جنوب‌ شرقي‌ به‌ شهرستان‌ سنندج‌، از جنوب‌ به‌ بخش‌ نوسود از شهرستان‌ پاوه‌ و از غرب‌ و شمال‌ غربي‌ به‌ خاك‌ عراق‌ محدود است‌. شهر مريوان‌ در 125 كيلومتري‌ شمال‌ غربي‌ سنندج‌ قرار دارد. سابقه‌ مريوان‌ به‌ پيش‌ از اسلام‌ باز مي‌گردد. با توجه‌ به‌ آثار باستاني‌ موجود، احتمالا در دوره‌ پارت‌ و ساساني‌ اين‌ شهر از نقاط‌ مهم‌ ايران‌ محسوب‌ مي‌شده است. مريوان‌ را در تاريخ‌ و متون‌ قديم‌ "مهروان"، متشكل‌ از واژه‌ "مهر" و "وان" به‌ معني‌ جايگاه‌ مهر، ناميده‌اند. اين‌ شهر به‌ علت‌ موقعيت‌ ميان‌راهي‌ بين‌ تيسفون‌ و تخت‌ سليمان‌، مراغه‌ و دينور از مراكز شهري‌ بسيار كهن‌ كردستان‌ بوده است. در دوران‌ اسلامي‌ و در قرن‌ سوم‌ ه. ق.‌ اين‌ شهر به‌ دليل‌ داشتن‌ دو دژ به‌ نام‌هاي‌ "دژان" و "دزان" از شهرت‌ بسيار برخوردار بود. برخي‌ نيز مريوان‌ را منسوب‌ به‌ "مروان‌بن‌ حكم‌ عرب" مي‌دانند.
قدمت‌ فعلي‌ شهر مريوان‌ به‌ حدود يك‌ قرن‌ پيش‌ مي‌رسد. در آن‌ زمان‌، يكي‌ از بزرگان‌ قاجار به‌ نام‌ "فرهاد ميرزا معتمدالدوله" كه‌ در اين‌ منطقه‌ حكومت‌ مي‌كرد به‌ دستور ناصرالدين‌شاه‌ قاجار در سال 1282 ه. ق.‌ قلعه‌اي‌ مستحكم‌ در اين‌ شهر ساخت‌ كه‌ به‌ شاه‌آباد (دژ شاهپور) مشهور شد. بعدها در كنار همين‌ قلعه‌ نظامي‌، روستايي‌ به‌ نام‌ "قلعه‌ مريوان" نام‌ گذاري‌ شد. شهر مريوان‌ تا سال 1344 رسما "دژ شاهپور" ناميده‌ مي‌شد.
از مراكز ديدني اين شهرستان مي توان به قلعه‌ هلوخان‌ (ايمام‌) از دوره‌ صفوي‌، درياچه‌ زريوار، پل‌ كاران‌، روستاي‌ ديدني‌ اورامانات‌ تخت‌، روستاي‌ دركي‌، آبشار كوبله‌، آبشار بل‌ و مقبره‌ پيرشاليار اشاره نمود.

 


 تالاب زريوار :
درياچه زريوار يكي از منحصر به فرد ترين درياچه هاي آب شيرين در جهان بشمار مي رود. درياچه اي با اكوسيستم ظريف وپيچيده اي كه در نوع خود بي نظير مي باشد.اين درياچه در 2 كيلومتري شمال غربي شهر مريوان و در ارتفاع 1285 از سطح دريا واقع گرديده است.

طول درياچه 4/5 کيلومتر و عرض آن حدود 2 کيلومتر مي باشد. وسعت آن بين 800-900 هکتار است. عمق درياچه متفاوت و به طور متوسط از 3 تا 18 متر متغيير است. متوسط حجم آب 45 ميليون مترمكعب و همچنين داراي متوسط بارندگي با بيش از 950 ميليمتر در سال مي باشد. منابع تامين آب درياچه از طريق چشمه هاي كف جوش و نزولات جوي تامين مي گردد.و از نكات جالب توجه آن يخ زذهگي اين درياچه در فصل زمستان هست كه باعث مي شود مردم به راحتي بر روي ان تردد نمايند.

 


 اكوسيستم درياچه:
عوامل تشكيل دهنده اين اكوسيستم عبارتند از آب،خاك،گياه وحيوانات (جانوران) مي باشد. درياچه زريوار بعنوان يك واحد اكولوژيكي و يك اكوسيستم آبي در غرب ايران پديده اي بسيار زيبا و نادر مي باشد.زريوار با قرار گرفتن در يك دره طولي نسبتا" وسيعي از دو طرف غرب و شرق با كوههاي پوشيده از جنگل احاطه شده است.پوشش غالب اراضي در اين منطقه را جنگل و بيشه زارهاي نيمه انبوه تشكيل مي دهند كه گونه غالب جنگلي آن بلوط ايراني بوده ودر حاليكه ساير گونه هاي جنگلي ديگر مانند گلابي وحشي،زالزالك،بادام در شيبها و نقاط مختلف آن خودنمايي مي كند.
 


 پوشش گياهي درياچه:
از پوششهاي گياهي درياچه مي توان به گياهان شناور چون سراتوفيليوم،سريوفيليوم و گونه هايي از گياهان خاردار واز گياهان حاشيه اي ميتوان به گونه هاي بارهنگ آبي ، نيلوفر آبي،علف هفت بند،پيچكها، هزارني ،ني،لويي وبزواش، جگن و نعناع اشاره كرد.

 آبزيان درياچه:
بر اساس مطالعات انجام پذيرفته مي توان آبزيان درياچه را به دو قسمت بومي و غير بومي تقسيم كرد: از ميان گونه هاي بومي مي توان به:سياه ماهي خالدار، سياه ماهي معمولي ،عروس ماهي، ماهي گامبوزيا (در حال حاضر اين گونه ها در درياچه يافت نمي شوند) واز گونه هاي غيربومي به ماهي آمور،كپور آيينه اي ، كپور معمولي ، كپور سرگنده( بيگ هد) و فيتوفاك اشاره كرد.

 پرندگان درياچه:
در حال حاضر بيش از 31 گونه پرنده بومي و مهاجر زندگي مي كنند كه از اين تعداد تقريبا 14 گونه بومي و مابقي انواع پرندگان مهاجرند و اردك سرحنايي و سرسبز، اگرتها ، بوتيمار بزرگ و كوچك، انواع چنگر، پرستوهاي دريايي ،كشيم بزرگ و كوچك ،كاكائيها، حواصيل خاكستري ،خوتكا،گيلار، و پرندگان شكاري همچون سنقر تالابي، دليچه از گونه هاي با اهميت و ارزشمند اين تالاب محسوب مي شوند.
 

 

 

 

 

گروه علمي فدک

کليه مطالب ارسالي با نام اشخاص و ذکر منبع در اين سايت درج مي شود

راهنما  |  آمار سايت  |  درباره ما  |  تماس با ما  |  نظر خواهي  | آرشيو  |  عضويت در سايت