فرهنگ و تاريخ | سرگرمي | نيازمنديها | مذهبي | اقتصادي | خانواده و اجتماع | هنر | اخبار | ورزش | کامپيوتر | گردشگري | صنعت و دانشگاه | صفحه اصلي

صفحه اول بخش تاريخ
روز شمار تاريخ
تاريخ سياسي ايران
تاريخ سياسي کشورها
تاريخ اسلام
 
 
 
 
 
 
 

عنوان: جنگ ويتنام

نويسنده:

منبع اطلاعاتي:                              تاريخ نگارش:

عکس
 

 

گالري تصاوير

 

- - - - -

   
 
 

جنگ ويتنام که دومين جنگ هندوچين نيز شناخته مي شود، در سال 1959 آغاز شد و تا سي ام آوريل سال 1975 ادامه داشت. اين جنگ بين جمهوري دموکراتيک-کمونيست ويتنام (ويتنام شمالي) (که توسط متفقين کمونيست حمايت مي شدند) و جمهوري ويتنام (ويتنام جنوبي) و متحدش يعني ايالات متحده، رخ داد.
در سال 1975 ايالات متحده نيروهاي خود را براي جلوگيري از سقوط دولت ويتنام جنوبي اعزام کرد. با اينهمه آمريکا در رسيدن به هدف خود ناکام ماند در سال 1975 ويتنام تحت سلطه کمونيست ها متحد شد. در سال 1976 رسماً جمهوري سوسياليست ويتنام تشکيل شد. در طول اين نبرد 3 تا 4 ميليون ويتنامي از دو طرف کشته شد. البته اين تعداد علاوه بر 1.5 تا 2 ميليون نفري لائوسي و کامبوجي است که به اين جنگ کشيده شدند.

 

 


در جريان جنگ جهاني دوم هندوچين به تصرف نيروهاي ژاپن درآمد و دست نيروهاي فرانسه که پيش از آن نيروي مستعمراتي آن منطقه بودند از کشورهاي منطقه موقتا کوتاه شد. با شکست ژاپن در پايان جنگ نيروهاي ملي و نيز کمونيست‌هاي ويتنام استقلال ويتنام را خواستار شدند و در دوم سپتامبر ۱۹۴۵ هوشي مين تشکيل کشور مستقل ويتنام را در هانوي اعلام کرد.
نيروهاي فرانسه که از اسارت نيروهاي ژاپن درآمده بودند دوباره سعي در کسب سلطه خود در هندوچين و ويتنام کردند. اين امر با مقاومت نيروهاي ويتنامي (معروف به ويت مين) زير فرماندهي هوشي مين روبرو شد و جنگ‌هاي معروف به جنگ اول ويتنام در گرفت.
در سال ۱۹۵۰ رئيس‌جمهور ترومن ۳۵ نفر از افراد گروه کمک و مشاوره نظامي را براي آموزش و مشاوره به کمک فرانسه فرستاد تا بتواند سلطه مستعمراتي خود را در ويتنام حفظ کند.
در ۱۹۵۴ نيرهاي ويت مين شکست سختي در دين بين فو به نيروهاي فرانسه وارد کردند و در نتيجه فرانسه در کنفرانس ژنو به استقلال سه کشور مستعمره خود يعني کامبوج و لائوس و ويتنام رضايت داد اما در موافقتنامه‌هاي کنفرانس ژنو ويتنام موقتا به دو بخش شمالي و جنوبي تقسيم شده بود.
هدف ظاهراً آن بود که پس از راي‌گيري از مردم ويتنام تکليف حکومت در اين کشور معلوم شود. حکومت ويتنام جنوبي زير رهبري نگو دين ديم با تشويق آمريکا از شرکت در مذاکرات مربوط به ترتيبات اين راي‌گيري سر باز زد. در همين دوره حکومت ويتنام جنوبي با حمايت آمريکا به سرکوب شديد کمونيست‌ها پرداخت و بسياري از مردم به اتهام کمونيست بودن اعدام شدند.
برخي از نيروهاي ويت مين که در جنوب باقي مانده بودند دست به مقاومت مسلحانه عليه حکومت نگو دين ديم زدند و نيروهاي ويتنام شمالي نيز پس از مدتي به حمايت از اين مبارزات در جنوب پرداختند.
جبهه ملي آزاديبخش ويتنام جنوبي تشکيل شد. حکومت ويتنام جنوبي افراد اين جبهه را ويت‌کنگ مي‌ناميد که کوتاه شده عبارت کمونيست ويتنامي (ويت نام کنگ سان) به زبان ويتنامي بود.
با حمايت چين و شوروي از نيروهاي ويت‌کنگ و ويتنام شمالي و نيز حمايت آمريکا و متحدانش از نيروهاي ويتنام جنوبي، درگيري‌هاي ويتنام بالا گرفت و بتدريج به جنگي بزرگ در سراسر ويتنام و گاه در نقاط ديگر هندوچين تبديل شد.
در سال ۱۹۶۸ نيروهاي ويت‌کنگ و ويتنام شمالي هم‌زمان با عيد تت و آغاز سال ويتنامي، حمله‌هاي گسترده‌اي را در سراسر ويتنام جنوبي آغاز کردند که به حمله عيد تت مشهور شد. اگر چه اين حمله‌ها از نظر نظامي موفقيت زيادي نداشت اما گسترده بودن و شدت آن و نيز پوشش خبري آن در سراسر جهان و بويژه در داخل امريکا، افکار عمومي را بشدت بر ضد آمريکا بسيج کرد و تظاهرات ضد جنگ در امريکا را به دنبال داشت.
دولت آمريکا به تدريج مجبور شد تا نيروهاي خود را از ويتنام فراخواند و کار دفاع از حکومت ويتنام جنوبي را به خود آن حکومت بسپارد.
در ۳۰ آوريل ۱۹۷۵ نيروهاي ويت‌کنگ و ويتنام شمالي سايگون را گرفتند و جنگ ويتنام به پايان رسيد.  در سال ۱۹۷۶ انتخاب مجلس ملي، راه را براي وحدت مجدد شمال و جنوب ويتنام فراهم نمود.

 
 

 

 

 

گروه علمي فدک

کليه مطالب ارسالي با نام اشخاص و ذکر منبع در اين سايت درج مي شود

راهنما  |  آمار سايت  |  درباره ما  |  تماس با ما  |  نظر خواهي  | آرشيو  |  عضويت در سايت