فرهنگ و تاريخ | سرگرمي | نيازمنديها | مذهبي | اقتصادي | خانواده و اجتماع | هنر | اخبار | ورزش | کامپيوتر | گردشگري | صنعت و دانشگاه | صفحه اصلي

شعر و داستان فارسي
کتاب ، کتابخانه الکترونيکي
طنز اجتماعي ، سياسي
مجموعه اشعار شاعران
مجلات و نشريات فارسي
ادبيات کودکان و نوچوانان

 

 
 
 
 

عنوان: زندگينامه شهريار

نويسنده:

منبع اطلاعاتي: www.persian-language.org

عکس
 

 

گالري تصاوير

 

- - - -

   
 
 

سيد محمد حسين بهجت تبريزي معروف به شهريار در 1285 در تبريز به دنيا آمد. استاد شهريار پس از تحصيلات مقدماتى و طى دوره متوسطه در سال 1300 هجرى شمسى، كه پانزده ساله بود، به تهران رفت و تحصيلات خود را در مدرسه دارالفنون ادامه داد. سه سال بعد از مدرسه دارالفنون فارغ التحصيل گرديد و وارد مدرسه طب شد. پنج سال در رشته پزشكى تحصيل كرد و يك سال ديگر براى تكميل درس پزشكى و گرفتن درجه دكتراى پزشكى وى باقى مانده بود، كه به خاطر ناسازگارى روحياتش با اين رشته و بخصوص حساسيت شديد وى نسبت به جراحى، رشته پزشكى را رها كرد.

 

 

وي مدتي در اداره ثبت اسناد نيشابور و مشهد كار كرد و از مهرماه 1315 در بانك كشاورزي تهران مشغول شد. او در سال 1316 شمسى پدرش را از دست داد. اين حادثه براى شهريار بسيار ناگوار بود. علاوه بر اين سرپرستى خانواده پدرش نيز به او واگذار گرديد و به همين علت، خانواده پدرش را به تهران آورد. هنوز آثار اندوه مرگ پدر، در چهره شهريار از بين نرفته بود كه برادرش نيز فوت كرد و سرپرستى مادر، همسر برادر و چهار فرزندان برادرش را به عهده گرفت و همانند يك پدر مهربان و دلسوز از آنها مواظبت مي‏كرد و با تمام وجود، زندگى آنها را اداره مي‏نمود.
چند سال بعد، مادرش بدرود حيات گفت. استاد شهريار تنها خانه‏اى كه در تهران داشت، با كليه وسائل آن به فرزندان برادرش بخشيد و خودش يكه و تنها، با يك چمدان محتوى لباس و وسائل شخصى به تبريز بازگشت و با نوه عمه ‏اش ازدواج كرد.
شهـرت شهـريار تـقـريـباً بي سابقه است، تمام کشورهاي فارسي زبان و ترک زبان، بلکه هـر جا که ترجمه يک قـطعـه او رفته باشد، هـنر او را مي سـتايـند. منظومه
حـيـدر بابا نه تـنـهـا تا کوره ده هاي آذربايجان، بلکه به ترکـيه و قـفـقاز هـم رفـته و در ترکـيه و جـمهـوري آذربايجان چـنـدين بار چاپ شده است، بدون استـثـنا ممکن نيست ترک زباني منظومه حـيـدربابا را بشنود و منـقـلب نـشود.
حيدربابا نام کوهى در زادگاه استاد محمد حسين بهجتى تبريزى ملقب به شهريار است. منظومه حيدر بابايه سلام نخستين بار در سال ١٣٣٢ منتشر شد.
استاد محمد حسين شهريار، در اوائل مهرماه سال 1367 هجرى شمسى به سن 82 سالگى با اين جهان وداع گفت و به ابديت پيوست، و جسد او را با احترام زياد در ((مقبره الشعراى)) سرخاب تبريز به خاك سپردند.
معروفترين شهر شهريار شعر
 "علي اي هماي رحمت" است.

ديوان اشعار در سايت پارست

علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را          که به ماسوا فکندي همه سايه‌ي هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين              به علي شناختم به خدا قسم خدا را

 به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند                 چو علي گرفته باشد سر چشمه‌ي بقا را

مگر اي سحاب رحمت تو بباري ارنه دوزخ              به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو اي گداي مسکين در خانه‌ي علي زن                که نگين پادشاهي دهد از کرم گدا را

بجز از علي که گويد به پسر که قاتل من             چو اسير تست اکنون به اسير کن مدارا

بجز از علي که آرد پسري ابوالعجائب                     که علم کند به عالم شهداي کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز ميان پاکبازان                چو علي که ميتواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت              متحيرم چه نامم شه ملک لافتي را

بدو چشم خون فشانم هله اي نسيم رحمت            که ز کوي او غباري به من آر توتيا را

به اميد آن که شايد برسد به خاک پايت               چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تويي قضاي گردان به دعاي مستمندان                  که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چوناي هردم ز نواي شوق او دم               که لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را

همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي                 به پيام آشنائي بنوازد و آشنا را
 
ز نواي مرغ يا حق بشنو که در دل شب     غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا
 

====================================================

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا؟                         بى وفا حالا كه من افتاده‌ام از پا چرا؟
نوش دارويي و بعد از مرگ سهراب آمدي             سنگدل اين زودتر مى خواستي, حالا چرا؟
عمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست                    من كه يك امروز مهمان توأم, فردا چرا؟
نازنينا ما به ناز تو جواني داده‌ايم                            ديگر اكنون با جوانان ناز كن با ما چرا؟
اي شب هجران كه يك دم در تو چشم من نخفت            اين قدر با بخت خواب آلود لالا چرا؟
آسمان چون شمع مشتاقان پريشان مي‌كند        در شگفتم من نمى پاشد زهم دنيا چرا؟
شهريارا بي حبيب خود نمى كردي سفر                 اين سفر راه قيامت مى روي تنها چرا؟
 

 

 

 

 

گروه علمي فدک

کليه مطالب ارسالي با نام اشخاص و ذکر منبع در اين سايت درج مي شود

راهنما  |  آمار سايت  |  درباره ما  |  تماس با ما  |  نظر خواهي  | آرشيو  |  عضويت در سايت