آشکارساز هدايت گرمايي ( T.C.D) :
اساس اين آشکارساز بر روي درجه از دست دادن حرارت از فيلامانها به گاز اطراف خود مي باشد و از دست دادن حرارت بستگي به ترکيب گاز دارد. هدايت حرارتي اغلب ترکيبات آلي از گاز حامل بيشتر است. در اثر گرم شدن سيم پيچها شدت جريان عبوري کاهش مي يابد.

  عوامل موثر در حساسيت آشکارساز :
1- جريان الکتريکي : هر چه جريان بيشتر شود حساسيت زيادتر خواهد شد ولي افزايش بيش از حد باعث سوختن فيلامانها خواهد شد.

2- گاز حامل : هر چه قابليت هدايت گرمايي گاز حامل بيشتر باشد حساسيت بيشتر خواهد شد به همين جهت گاز هليم و هيدروژن براي اين آشکارساز مناسب مي باشد ولي هيدروژن به دليل قابل انفجار بودن کمتر مورد استفاده قرار مي گيرد.

3- درجه حرارت : افزايش شدت جريان باعث افزايش درجه حرارت فيلامانها شده که نتيجه آن افزايش حساسيت آشکارساز مي باشد.

رعايت نکات زير هنگام کار با T.C.D ضروري است :
1- قبل از روشن نمودن آشکارساز گاز حامل را در سرويس قرار داده و از خروج گاز از خروجي آشکارساز مطمئن شويد.
2- هنگام خاموش کردن دستگاه ، ابتدا جريان فيلامانها را قطع کرده اجازه دهيد درجه حرارت آشکارساز پايين ايد سپس جريان گاز را قطع کنيد.
3- هنگام تعويض ستون ، يا Septum و يا هر تغيير ديگر جريان عبوري از فيلامانها را قطع کنيد چون وجود اکسيژن باعث اکسيده شده فيلامانها گشته ، حساسيت آشکارساز را کم خواهد کرد.
4- تزريق نمونه هايي نظير اسيد کلريد ريک ، الکيل هاليدها وترکيبات خورنده به آشکارساز صدمه خواهد زد.

  آشکارساز يونيزاسيون شعله اي : ( F.I.D)
اساس اين آشکارساز برروي قابليت هدايت الکتريکي گاز که بستگي به ذرات باردار دارد قرار دارد. گاز خروجي از ستون همراه با نمونه بين دو الکترود وارد شده ، يونيزه مي شوند.  اکثر ترکيبات آلي هنگامي که در دماي شعله هيدروژن-هوا، گرماکافت ميشوند، واسطه هاي يوني توليد ميکنند که مکانيسمي را در اختيار ميگذارند که توسط آن الکتريسيته ميتواند از درون شعله عبور کند.
عمل يونيزاسيون در شعله بدرستي روشن نيست و ممکن است يکي از حالتهاي زير اتفاق بيافتد.

1- تشکيل يون H3O + و اگزوترميک بودن فعل و انفعال باعث عمل يونيزاسيون مي شود.

2- يونيزاسيون توسط شعله ايجاد شده در آشکارساز.

3- تشکيل راديکال آزاد که اگزوترميک مي باشد باعث عمل يونيزاسيون مي شود. به هر حال در اثر يونيزاسيون يک ميکرو جريان به وجود آمده که پس از تقويت توسط يک الکترومتر به صورت يک سيگنال به ثبات فرستاده مي شود.

فاصله بين دو الکترود مانند يک مقاومت متغير عمل کرده و مقدار مقاومت از روي تعداد ذرات باردار معين مي شود. شعله ايجاد شده در اين آشکارساز حاصل مخلوط هوا و هيدروژن مي باشد. ناخالصي هاي موجود در گاز حامل و bleeding ستون هميشه يک جريان ثابتي از ذرات باردار بين دو الکترود ايجاد مي نمايد که به جريان زمينه موسوم مي باشد که معمولا براي حذف اين جريان از Bucking Votlage استفاده مي شود تا خط مبدا بدون پارازيت باشد. براي استفاده از اين آشکارساز در ماکزيمم حساسيت ، نياز به بهينه کرده سرعت جريان گازهاي هوا و هيدروژن مي باشد که معمولا هيدروژن و هوا مي باشد و دامنه خطي آشکارساز 107 مي باشد.

  آلوده شدن FID و تميز کردن آن :
آلودگي در اين آشکارساز به سه دسته تقسيم مي شوند:

1- آلوده شدن توسط فاز مايع

2- آلوده شدن در اثر استفاده از حلالهايي نظير بنزن و تولوئن

3- آلوده شدن توسط آب

فازهاي مايع سيليکوني به دليل تشکيل SiO2 در شعله باعث آلوده شدن اين آشکارساز شده و وجود ذرات SiO2 در قسمتهاي Jet , Collector Ion سبب نوساناتي در خط مبدا خواهد شد در چنين مواردي بايد دتکتور را باز کرده قسمت هاي آلوده شده را با حلال مناسب و يا سمباده نرم تميز نمود.
استفاده از حلالهايي نظير بنزن و تولوئن در شعله ايجاد دوده نموده و آلوده شدن قسمتهاي مختلف سبب نوساناتي در خط مبدا خواهد شد که بايد آشکارساز تميز گردد.
در صورت پايين بودن درجه حرارت آشکارساز آب تشکيل شده در شعله آنرا آلوده کرده که براي رفع آن کافي است درجه حرارت آشکارساز بالاتر از 120c انتخاب شود.