فرهنگ و تاريخ | سرگرمي | نيازمنديها | مذهبي | اقتصادي | خانواده و اجتماع | هنر | اخبار | ورزش | کامپيوتر | گردشگري | صنعت و دانشگاه | صفحه اصلي

صفحه اول بخش هوا فضا
دانشگاه ها و اساتيد هوا فضا
آموزش علوم رشته هوا فضا
آموزش نرم افزارهاي هوا فضا
مراکز تحقيقاتي رشته هوا فضا
پروژه هاي تحقيقاتي هوا فضا
رده بندي سايتهاي هوا فضا
آشنايي با متخصصين هوا فضا
بانک مقالات رشته هوا فضا
پايان نامه هاي دانشجويي
مجلات و نشريات هوا فضا
گالري عکس نجوم و فضا
 
 

عنوان: تاريخچه ورود انسان به فضا

نويسنده: لنا سجاديفر

منبع اطلاعاتي: www.iranika.ir

عکس
 

 

گالري تصاوير

 

- - - - -

   
 
 

در سال 1958، دانشمندان ايالات متحده و اتحاد جماهير شوروي تلاش هاي جدي خود براي ساخت فضاپيماهايي که قادر به حمل انسان به فضا باشند را آغاز نمودند. هر دو کشور ساخت کپسول هاي بدون بال که در بالاي شتابگر مجهز به موشکهاي پيشرفته برد بالا، قرار مي گيرند را انتخاب کردند.
کشف امکان سفر انسان به فضا براي دانشمندان نگران کننده بود. آزمايش هايي که بر روي حيوانات انجام گرفت نشان داد که سفر به فضا گرچه با خطرات فيزيکي همراه نيست ولي احتمال بروز عوامل رواني وجود دارد. برخي کارشناسان از اين مي ترسيدند که فشار ناشي از پرتاب، پرواز و فرود فضاپيما منجر به ترس شديد و يا بيهوشي در فضانورد گردد.
 

 وستوک (Vostok) و مرکوري (Mercury) اولين حضور انسان در فضا:
:

فضاپيماي جميني
5.8 متر
ظرفيت دو سرنشين

کپسول مرکوري
2.9 متر
ظرفيت يک سرنشين

کپسول وستوک
4.9 متر
ظرفيت يک سرنشين

 

برنامه "وستوک" جماهير شوروي و برنامه "مرکوري" ايالات متحده نمايانگر نخستين تلاش ها براي فرستادن انسان به فضا بودند.
کپسول "وسوتوک" 4500 کيلوگرم وزن داشت. اين کپسول بر سر يک موشک پيشرفته R-7 حمل مي شد. کپسول شامل يک کابين کروي خلبان، يک اتاقک استوانه اي و بخش محتوي سيستم نيروي محرکه بود. در صورت بروز حادثه به هنگام پرتاب کپسول، فضانورد مي توانست به همراه صندلي خود از کپسول خارج شود.
سيستم تامين هوا از ترکيب اکسيژن و نيتروژن شبيه به جو سطح دريا استفاده مي کرد.
کپسول "مرکوري" ايالات متحده حدود 1360 کيلوگرم وزن داشت و بر سر يک راکت رد ستون (Redstone) يا اطلس (Atlas) قرار مي گرفت. اين کپسول مخروطي شکل مي توانست به کمک جتر نجات بر روي اقيانوس فرود ايد. سيستم تامين هوا از اکسيژن خالص در فشار کم استفاده مي کرد. در صورت بروز نقص فني به هنگام پرتاب، کپسول و فضانورد با کمک راکت سوخت جامد متصل به نوک کپسول از راکت حامل جدا مي شدند.
هر اندازه که برنامه هاي ايالات متحده بر سر زبانها افتاده بود، فعاليت هاي شوروي محرمانه و به طور نهاني انجام مي گرفت. در سالهاي 1960و 1961 هر دو کشور آزمايشاتي را بر روي کاوشگرهاي بدون سرنشين انجام دادند که بعضي از آنها با شکست به هنگام پرتاب مواجه شد. در اين مدت هر دو کشور حيواناتي را به فضا فرستادند. يکي از اين حيوانات شامپانزه اي به نام هم (Ham) بود که در 31 ژانويه 1961 به مدت 18 دقيقه در يک کپسول "مرکوري" پرواز کرد.
اولين تلفات مربوط به برنامه هاي فضايي انسان در تاريخ 23 مارس 1961 رخ داد. والنتين بوندارنکو (Valentin V. Bondarenko) کارآموز کيهان نوردي شوروي بود که در سانحه آتش سوزي اتاقک فشار جان سپرد. سازمان هاي شوروي اين حادثه را تا مدتها مخفي نگه داشتند.
نخستين انساني که به فضا رفت خلبان نيروي هوايي شوروي يوري گاگارين (Yuri A. Gagarin) بود. وي درون "وستوک" که بعدها "وستوک1" نام گرفت در تاريخ 12 آپريل 1961 به فضا فرستاده شد. 108 دقيقه پس از پرتاب او به سلامت يک دور کامل به دور زمين زده و فرود آمد. يک سيستم کنترل پرواز اتوماتيک، عملکرد فضاپيما را در تمام مدت پرواز در اختيار داشت. يک پرواز 25 ساعته با 17 دور گردش در مدار در آگوست همان سال توسط فضانوردي به نام گرمن تيتو (Gherman Titov) انجام گرفت.
برنامه "مرکوري" اولين پرواز با سرنشين خود را درتاريخ 5 مي 1961، در حاليکه يک راکت Redstone فضانورد آلن شپرد (Alan B. Shepard) را در کپسولي به نام Freedom 7 به فضا فرستاد، آغاز نمود. "شپرد" به مدت 15 دقيقه ماموريت "زيرمدار" خود را انجام داد. "زيرمدار" ماموريتي است که در آن سرعت و ارتفاع لازم براي گردش در مداري به دور زمين نمي رسد.

 

 
نخستين گروه هفت نفره فضانوردان منتخب براي برنامه مرکوري (عکس از ناسا)
 

در تاريخ 21 جولاي 1961، يک پرواز "زيرمدار" که توسط فضانورد ويرجيل گريسام (Virgil I. Grissom) صورت گرفت پاياني تقريبا ناخوشايند داشت. دريچه کناري کپسول مرکوري پس از فرود در اقيانوس آتلانتيک خيلي زودتر از موقع پيش بيني شده باز شد و گريسام با شنا جان سالم به در برد.
در تاريخ 20 فبريه 1962، جان گلن (John H. Glenn)، به عنوان نخستين آمريکايي دور زمين به گردش پرداخت. او در زمان کمتر از 5 ساعت 3 دور را کامل کرد. او مسير کپسول خود را در جهات مختلف تغيير داد و سيستم هاي زيادي را آزمايش نمود و زمين را مشاهده کرد.
سه ماه بعد ستاره شناس اسکات کارپنتر(M. Scott Carpenter) ماموريت گلن را تکرار کرد. در اکتبر 1962، با انجام گرفتن يک ماموريت شش دوره به دور زمين توسط والتر شيرا (Walter M. Schirra) آزمايش فضاپيماها گسترش يافت. آخرين ماموريت "مرکوري" در ماه مي 1963، توسط گردن کوپر(Gordon Cooper) انجام شد و يازده روز به طول انجاميد.
در اين ميان، جماهير شوروي ماموريت هاي "وستوک" را ادامه داد. د رآگوست 1962، "وستوک3" و "وستوک4" با فاصله يک روز ارسال شدند و در فضا در کنار هم قرار گرفتند. دو کپسول ديگر "وستوک5". "وستوک6" د رژوئن 1963 ارسال شدند. يکي از خلبان ها تقريبا 5 روز در مدار ماند و رکوردي جديد بر جاي گذاشت. خلبان ديگر والنتينا ترشکوا (Valentina Tereshkova) اولين زني بود که پا به فضا گذاشت.

 وسخود (Voskhod) و جميني (Gemini) اولين فضاپيماهاي چند نفري:

در سال 1961، ايالات متحده برنامه "جميني" که مي توانست دو فضانورد را در يک کپسول بزرگ تر شده "مرکوري" حمل کند، آغاز نمود. اين امر طراحان شوروي را بر آن داشت تا با ايجاد تغييراتي در فضاپيماي "وستوک" ، فضاپيمايي با ظرفيت سه فضانورد طراحي کنند. فشارهاي سياسي براي پيشي گرفتن از امريکا به حدي زياد بود که مهندسين شوروي به منظور بزرگتر نمودن فضاي داخل فضاپيما از برخي موارد ايمني، از جمله صندلي خارج شونده چشم پوشي کردند.
نخستين کپسول فضايي با ظرفيت چند سرنشين، "وسخود"، به معناي طلوع خورشيد بود که بعدها به آن "وسخود1" گفته شد. اين کپسول در 12 اکتبر 1964 پرتاب شد. فضانوردان ولادمير کمارف (Vladimir M. Komarov)، کنستانتين فئوکتيستف(Konstantin P. Feoktistov) و بوريس يگورف(Boris B. Yegorov) 24 ساعت را در فضا سپري کردند. آنها اولين فضانورداني بودند که در کپسول خود، به جاي اقيانوس،بر روي زمين فرود آمدند.
در مارس 1965، فضانورد الکسي لئونف(Alexei A. Leonov) با قدم گذاشتن در محفظه بادي که به "وسخود2" وصل مي شد اولين انساني بود که در فضا راه رفت. به دليل نقص فني که در سيستم کنترل پرواز اتوماتيک کپسول پيش آمد لئونف و پاول بليايف (Pavel I. Belyayev) ناچار به فرود با سيستم غيراتوماتيک شدند. فرود در منطقه آماده سازي شده انجام نشد و آنها در يک جنگل دور افتاده فرود آمدند. آنها تا روز بعد که گروه نجات از راه رسيد، با گرگهاي گرسنه دست و پنجه نرم کردند.
 

 

 اولين فضانورد امريکايي که در فضا راه رفت ادوارد وايت در تاريخ 3 ژوئن 1965 (عکس از ناسا)
 

نخستين ماموريت با سرنشين "جميني" يعني "جميني3" در23 مارس 1965 آغاز شد. فضانوردان "گريسام" و جان يانگ (John W. Young) با مانور راکت هاي کپسول مسير آن را به سمت فضا تغيير دادند. با ماموريت "جميني4" که در تاريخ 3 ژوئن 1965 آغاز شد کمک خلبان ادوارد وايت (Edward H. White II) به عنوان اولين امريکايي که در فضا راه رفت شناخته شد. فضانوردي که در "جميني5" بود و در تاريخ 21 آگوست 1965 ارسال شد، مدت 8 روز را در فضا سپري نمود. اين رکورد با
استفاده از سلول هاي سوخت براي تامين الکتريسيته به دست آمد.
"جميني6" از ابتدا با هدف اتصال به يک راکت "اجنا" که چند ساعت زودتر به فضا ارسال شود، برنامه ريزي شده بود. پس از آنکه راکت بدون سرنشين "اجنا" به دليل نقص فني از بين رفت، ناسا "جميني6" را در ماموريت 14 روزه "جميني7" به کار گرفت. "جميني7" طبق برنامه در 4 دسامبر 1965، و " جميني 6" يازده روز بعد به فضا ارسال شدند. "شيرا" و توماس استفورد (Thomas P. Stafford) فضاپيماي خود را تا فاصله 30 سانتيمتري "جميني7" نزديک بردند. سرنشينان " جميني7" فرانک بورمن (Frank Borman) و جيمز لاول (James A. Lovell) بودند. آنها در فضاپيماهاي خود ساعتها بدون جدا شدن فضاپيما ها از يکديگر به دور زمين حرکت کردند.
در 16 مارس 1966، "جميني8 " با اتصال به راکت "اجنا" در فضا نخستين اتصال در فضا را انجام داد. البته فضاپيما به طور ناگهاني دچار نقص فني شد ولي دو فضانورد آن "نيل آرمسترانگ" و ديويد اسکات (David R. Scott) موفق شدند که کنترل فضاپيما را در دست بگيرند و به طور اضطراري در اقيانوس آرام فرود آمدند.
در چهار ماموريت آخر "جميني"، آزمايشات نهايي براي اتصال در فضا و ماموريت خارج از فضاپيما (EVA) صورت گرفت. در اين ماموريت ها، فضانوردان و کنترل کنندگان پرواز تجارب بسياري نيز در خصوص مواجه شدن با چالش هاي سفر به ماه، کسب کردند.

 

 

 

 

 

گروه علمي فدک

کليه مطالب ارسالي با نام اشخاص و ذکر منبع در اين سايت درج مي شود

راهنما  |  آمار سايت  |  درباره ما  |  تماس با ما  |  نظر خواهي  | آرشيو  |  عضويت در سايت